19.12.2018 - Ekipler Amirliğine Hoş Geldiniz...

Şems ve Pervane Hikayesi

Şems ve Pervane Hikayesi

Şems ve Pervane Hikayesi – Mevlana Celaleddin Rumi

Şems ve Pervane, Divan Edebiyatı, Tasavvuf Edebiyatında aşk, Şem ne demek, Hikayenin aslı nedir, Mevlana hikayeleri, Yunus Emre hikayeleri

Gece idi, Pervane sessizce girdi Şem’in yanına… Şem yanmalarda idi, her zamanki gibi…
Pervane ışığa âşıktı, onun etrafında dönmekten, ona yaklaşmaktan zevk alırdı. Ölçüyü tutturamayınca, kanatlarını yakardı,Şem’ in alevinde…
Yaklaşır, ateş alır; uzaklaşır, hasret kalırdı. Yine öyle oldu…
“Başka çaresi yok mu?” dedi Pervane.“Yanmadan nura kavuşmanı çaresi…

Yanmayayım, ama alevin içinde oynayayım.”Güldü Şem, Pervane ’ye sevgi dolu baktı:
“Her şeyin bir bedeli var dostum, ışıkla sarhoş olmanın be deli yanmak. Yanmayacaksan ışığı ne yapacaksın. Bu ateş yanmak için, bakmak için değil.”
“Tamam.” Dedi Pervane, “yanalım o zaman… Sen rahatsın, yanan benim…”

Yine güldü Şem, ateşin her adımında eriyip yok olduğunu görmüyor muydu acaba Pervane ? Pervane birden yanıyordu belki ama Şem için için tükeniyordu, eriyordu.
Hangisi daha zordu acaba, Şem’inki mi, Pervane’nin ki mi?
Şem bunları düşünürken Pervane dikkatle Şem’e baktı. Dilsiz, dudaksız dostu Şem’in gönül dilini anlayıvermişti. Dostluk bu değil midir zaten, konuşmadan anlaşmak.
Ben konuştuktan sonra herkes anlar. Önemli olan dost susarken, dostun gönül dilini anlamak…

Baktı Pervane Şem’e dikkatlice… Evet, Şem eriyor, tükeniyor yavaş yavaş: “Erime” dedi “Lütfen bitme, sensiz ne yaparım!”
“Üzülme!” Dedi Şem, “bu ateş en sonunda ikimizi de bitirecek. Sen dayanamayacak yaklaşacaksın, tükeneceksin; ben zaten her daim tükenmelerdeyim.
Gözünü kırptı Şem, rüzgâr esmiş gibi, alev dağıldı önce, raksetti, sonra eski haline döndü. Pervane ’nin yüreği ağzına geldi:

“Aman!” dedi, “sus, heyecanlanma, az daha sönecektin.” Şem’in en büyük korkusu da bu idi zaten; yanmak değil, sönmek; sönmekten korkardı o. Sadece sönmekten…
Seni yakan nedir? Dedi Pervane, Şem’e… “Aşk” dedi Şem, “Aşk ateşi yakar beni… “Keşke yakmasa idi sağlamca kalırdın, tükenmezdin” dedi Pervane saf saf…

Şem ve Pervane…

“O zaman sen neden geldin?” dedi Şem, niçin buradasın? Sönse idim, yanmasa idim, yine gelir miydin?” “Yok, hayır gelmezdim” dedi Pervane.
“Ben ışığa aşığım. Nerede ise o ışık, oraya can atarım. Ölmek pahasına. Dans ederim onur ile, kendimi kaybederim, yanar giderim.”
Titredi yine Şem’in alevi, heyecanlandı…

“Bilir misin Pervane, aslında biz yanmak için yaratıldık. Aşk ateşi ile tutuşturulup yanmak için. Eriyip tükenmek için. ”Pervane, Şem’i dinlerken, etrafına bakındı:
“O zaman, neden yanmıyor bütün Şemler?” “Tükenmekten korktukları için” dedi Şem. “Öyle ya da böyle nasılsa bu hayat geçecek, bitecek.
Hepimizin hayatı yanma müddetimiz kadar. Yansak da, yanmasak da erime müddeti kadar yaşarız biz.
Bunu bilmeyenler yanmaya yanaşmaz, çok yaşayacağım sanır, eriyip tükenmek istemediği için aşkı bilmez , ondan fersah fersah kaçarlar.
Benliklerini unutur, yaratılış amaçlarına hizmet etmezler.

Yanmaktır bizim derdimiz, erimektir, eriyip baki olanda kaybolmaktır. Aşk ateşinden eriyen her damlamız, sonsuzluk okyanusuna kavuşur.
Sonsuz olmak için erir, aşk ateşi ile yandıkça var oluruz biz. Beni dirilten bu ateştir. Ben erirsem eriyeyim, aşkım baki kalsın, sönmesin.”
“Senden haber geldi bize geçen gün, korkudan titriyormuşsun, dalgalanıyor, çırpınıyormuşsun? Nen var, neden böyle oldun?

Neden hastalandın?” Dedi Şem’e Pervane. “Ne zaman korkmadım ki; ben yandıkça en büyük derdim, aşk ateşimin sönmesidir.
Aşk derdi ile hastayım ben. Aşk derdim bitmesin, aşk ateşim sönmesin isterim. Ömrüm boyunca en büyük korkum budur benim. Aşkımı kaybetmekten korkarım.” Diye inledi Şem…

Şem’in haline üzüldü Pervane, içi yandı birden: “Her ne kadar rüzgârın söndürme tehlikesi var ise de, korkma. Sen yanmayı istedikçe, mutlaka bir yakan bulunur, öyle değil mi?
İster o aşk, ister başka aşk. Nihayetinde tutuşturan kim olursa olsun, sen yine aynı yanmalarda değil misin?”
“Asıl marifet o değil, Pervane.” Dedi Şem. “Asıl marifet, aşk ateşinin sönmemesine gayret etmek, hiçbir zaman kendinden emin olmamak, ben sönmem, hep yanarım dememek.
Sönme ihtimalini akıldan hiç çıkarmamak. Acz iyetinden hep ağlamak, inlemek, susmamak, bu derdin sürmesini istemek.

Şems ve Pervane Sona Yaklaşıyor

Her dem bir Aşk beklememek; söndükten sonra seni tutuşturan aşk ne zaman gelecek, seni hemen tutuşturacak mı işte bunları bilemezsin.
Beklemek zor, hasret zor, özlemek zor. Tek isteğim, bir kez tutuşup, eriyip gitmek. Aşk kıvılcımını çakar, ben çoğaltırım, ama rüzgârdan asla emin olamam.
Onun için dua eder. Allah’a sığınırım. “Benim işim daha kolay, nerede görürüm, tutuşmuş bir şem, hemen koşarım.” Dedi Pervane…

“Kolay bulunuyor muyuz bari?” dedi Şem gülerek Pervane’ye… “Yok, canım!” dedi Pervane, “Bazen günlerce aylarca bulamam, ararım. Seni bulmam da kolay olmadı laf aramızda…”
Pervane konuşurken, heyecandan Şem’e çok yaklaştı. Tutuştu alev aldı. Şem sessizce ağladı, eriyip, sonsuzluk okyanusuna kavuşacağı günü hayal etti. Her damlası okyanusa koşan erimekten korkar mıydı?

Şems ve Pervane – Fatma Hale Liman
BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.